Leo Krans

Bestel mijn boek Persoonlijke hulp nodig?

Depressiviteit verklaard !

Ik ga uitleggen wat depressiviteit is en hoe er van af te komen. Ben er eindelijk achter gekomen, want het is geen makkelijk iets om te begrijpen. Deze informatie vind je daarom nergens anders, want depressief zijn was tot nu toe een groot mysterie. Dat het er is, is duidelijk, maar wat het nu precies is en hoe het ontstaat, niet. 

Ben ook benieuwd of je het tot onderaan volhoudt, want het is nogal lang en niet iedereen wil dingen horen die men niet wil horen. Velen kiezen liever de makkelijke weg door iets niet te willen weten.

Eerst even duidelijkheid scheppen. Uitspraak van een bekende Nederlandse onderzoeker met jarenlange ervaring en gepubliceerde artikelen die gespecialiseerd is in depressiviteit: "We weten dat depressie niet in het DNA (genen) of bloedwaarden zit en dat het ook niet te zien is op hersenfoto's. We hebben eigenlijk geen flauw idee wat een depressie precies is."!!

Dus als je ergens leest dat depressiviteit erfelijk is, dan is dit onzin, want het is nooit aangetoond door de wetenschap. Het is dus fake nieuws. Omdat iets online staat, of in sommige boeken, wil nog niet zeggen dat het waar is. Velen hebben de neiging om dingen te geloven als het ergens staat.  Wees dus voorzichtig hiermee. Dus neem ook niet blindelings aan wat ik hier zeg. Denk zelf na, kijk of het logisch is en of je het misschien herkent.

Depressiviteit is een groot mysterie. Het is er, maar niemand begrijpt wat het is. Maar meer dan 1.000.000 mensen in Nederland hebben er last van, dus het is geen klein probleem. En het kan iemands levensgeluk behoorlijk in de weg staan. Velen hebben er hun hele leven last van. Men wil dit niet, maar meestal komt men er niet uit. Vandaar dit artikel.

Dit artikel gaat over de ware oorzaak van depressiviteit. Maar ook wat je er aan kan doen. Je kan depressiviteit verminderen of zelfs kwijtraken. Maar eerst moet je weten hoe het in elkaar zit. Het is een heel lang stuk, maar ik raad je toch aan om het helemaal door te lezen. Iemand die in deze situatie zit, zal veel dingen herkennen. Iemand die iemand anders hiermee wil helpen, kan hier ook heel veel aan hebben. Want je kan pas iemand helpen als je echt begrijpt wat er aan de hand is.

Deze info vind je ook nergens anders. Wat hier staat, staat niet in mijn boek, want toen had ik nog niet volledige duidelijkheid. Ik wist ongeveer wat depressiviteit was (heb er zelf ook wat last van gehad), maar het kwartje (betaalmiddel uit mijn tijd) was toen nog niet gevallen. Die is nu gevallen en nu begrijp ik het eindelijk. (22-06-2018) Zou niet verbaasd zijn als anderen dit als het hunne gaan claimen.

Ondanks dat deze info niet in mijn boek staat, staan er wel de dingen in die naar depressiviteit leiden. Opvoeding en omgang met elkaar zijn fundamenteel voor iemands welbevinden. Veel dingen gaan hier fout. Depressiviteit is daar een van.  

Depressiviteit is dus niet genetisch. Feit. Is dus niet mijn opvatting, maar geconstateerd door de echte wetenschap. Dus niet door kwakzalvers.

De wetenschap weet dus wat depressie niet is, maar wat het wel is, weten ze niet. Ze hebben alleen symptomen. Ze weten waar diegene mee zit, maar niet wat de oorzaak is. De oorzaak komt in dit artikel. Waarschijnlijk de eerste keer dat er hier duidelijkheid over is.

Het klinkt misschien arrogant, maar ik ben er nu achter gekomen wat depressiviteit is. Lees en oordeel zelf. Dat de wetenschap het niet weet en ik wel, is omdat ze op de verkeerde manier zoeken. Ze zoeken in de verkeerde hoek. Ze zoeken naar een oorzaak van depressiviteit in de hersenen en dat lukt niet. Want depressiviteit is een psychologisch iets. En dit is mijn terrein.

Mijn uitleg over depressiviteit is eenvoudig te volgen. Degenen die depressief zijn, zullen veel dingen herkennen en zelfs hopelijk er een weg uit vinden. Want dit is mijn bedoeling. Om een probleem op te lossen, moet je eerst weten wat het is. Degenen die niet depressief zijn, zullen er misschien moeite mee hebben om dit alles te begrijpen. Want iemand die niet depressief is, begrijpt depressiviteit moeilijk, omdat ze dat gevoel niet kennen. Maar van de andere kant, een aantal dingen die ik uitleg, zal toch herkend worden. De meesten kennen bijvoorbeeld het gevoel van niet serieus genomen worden, want in deze hoek ontstaat depressiviteit namelijk. Later veel meer.

Veel wetenschappers en bijvoorbeeld doktoren zullen veel moeite mee hebben met mijn uitleg van de oorzaak van depressiviteit, want "hoe kan een leek dit nou weten. Wij zijn de experts, want wij hebben er voor gestudeerd." Maar waarom hebben jullie het dan nog niet gevonden?

Psychologen weten ook niet wat een depressie is. Ze weten dat het er is, maar meer ook niet. Tijdens hun opleiding zal het wel behandeld worden, maar wat het is wordt niet geleerd, want men weet het niet. Zelf zullen psychologen er waarschijnlijk niet naar gaan zoeken, want men begrijpt er niks van. De symptomen zullen ze waarschijnlijk wel herkennen. Ze kunnen constateren dat iemand depressief is, maar waarom weten ze niet. Velen zien depressie als een feit dat er "op de een of andere manier is." Pilletjes geven verbetering, maar genezen het niet, want als men stopt, valt men terug. Dus het geneest niet. Psychologische problemen kunnen alleen psychologisch opgelost worden.

Hier komt een opwarmertje: Depressiviteit komt door de denkwijze en situatie van iemand.

Ga hier zeer uitgebreid op in, dus blijf lezen. Ik zeg dus niet dat depressiviteit de schuld van die persoon zelf is, want dat is beslist niet waar. Eigenlijk is die persoon slachtoffer van de situatie. Men komt is die situatie zonder dat men er iets aan kan doen en het is lastig om hier uit te komen. Maar niet onmogelijk. Ga het hier ook over hebben.

Daarom vindt de wetenschap de oorzaak van depressie maar niet. De oorzaak van depressie vindt men niet in de hersenen. Wel het gevolg. De oorzaak heeft dus te maken met de manier van denken en de levensomstandigheden. En die zijn lastig te vinden in de hersenen.

Mijn uitleg van depressiviteit staat dus niet in mijn boek, want ben er pas in juni 2018 achter gekomen. Hier staat mijn volledige uitleg van depressiviteit. Gratis. Mijn boek is eerder geschreven en kan het niet gaan aanpassen, want dan moet iedereen het boek opnieuw gaan kopen. Mijn boek legt wel zeer veel uit om het te voorkomen en om depressiviteit kwijt te raken, want als je zelf niet uit een situatie komt, heb je andermans informatie nodig.

Nu kan ik verder met mijn verhaal voor degenen die niet weggeklikt zijn. Ben benieuwd of je de onderkant haalt (zonder vals te spelen). Pak maar koffie, want er komt nog heel veel.

Hoe ben ik er achter gekomen wat depressiviteit is?

Ik heb het altijd ongeveer geweten, maar kwam er maar niet achter hoe het nu precies zat. Heb het daarom maar laten rusten. Maar een paar maand geleden (2018), zag ik bij toeval een Nederlands psychologietijdschrift met op de omslag: "We hebben geen flauw idee wat een depressie precies is." Het blad gekocht, gelezen en dit heeft mij weer getriggert. Want zelfs de wetenschap weet het dus nog steeds niet. Ben toen op zoek gegaan naar symptomen van depressiviteit. Ik had een hele lijst van diverse sites.

Wat iedere keer aanwezig was, was "waar doe ik het nog voor" en "ik stel niks voor." Of andere omschrijvingen die eigenlijk hetzelfde zijn. Lag op de bank (mijn favoriete denkplek)dit te analyseren. Plotseling had ik het. Dit is geen symptoom, maar de oorzaak!!  Het zich waardeloos voelen veroorzaakt depressiviteit!! Dat de wetenschap, die op zoek zijn in de hersenen, dit niet ziet, is omdat ze te weinig weten van psychologie. En daar zit de oorzaak. Ze kunnen afwijkingen door depressiviteit in de hersenen zien, maar dat is een gevolg. Niet de oorzaak. Probeer het verschil te begrijpen. Als wetenschappers zien dat de hersenen in lachmodus zijn (dat moet men kunnen zien), gaat men vragen waarom lach je. "Heb net een goede mop gehoord." Dit is dus de reden dat men lacht. Maar dat zou ook de vraag moeten zijn als men depressieve hersenen ziet. "Waarom ben je depressief." "Omdat ik mijn hele leven niet of nauwelijks serieus ben genomen."

Hoe ontstaat depressiviteit?

Hier onder staat het probleem en een behoefte die gezamenlijk kunnen leiden naar depressiviteit.

Probleem: Niet serieus genomen worden

Als je niet serieus genomen wordt, ga je (meer) aan je zelf twijfelen. Hoeveel je aan jezelf twijfelt is gradueel. Sommige hebben weinig zelftwijfel en anderen heel veel. De meesten zitten hier ergens tussen is. Hoe onzekerder, des te meer behoefte is er om serieus genomen te worden. Bevestiging van de persoon moet dus van anderen komen, want men heeft onvoldoende vertrouwen in zichzelf.

Helemaal bovenaan staan degenen die niet aan zichzelf twijfelen. Heel veel mannen en jongens denken daar te staan. Maar dit is geen vertrouwen in zichzelf, maar in hun manlijkheid. Dit is in het kort: "Ik ben perfect." Dus die twijfelen niet aan zichzelf. Daarnaast zijn er die wel volledig in zichzelf geloven. Dit kan bij mannen en vrouwen voorkomen. Maar dit is een hele kleine groep. Veel kleiner dan je denkt. Dit zijn aardige mensen die niet onderdanig zijn en goed met mensen kunnen omgaan. Zowel met de manlijke als de vrouwelijke variant. Mijn boek heeft het hier veel over. Ik noem ze evenwichtige mensen. Nogmaals, dit is helaas een hele kleine groep. Als je gaat denken aan de goede mensen in jouw leven die ook stevig in hun schoenen staan, dan zullen de meesten gaan afvallen. Dus de personen waar je graag bij bent, je accepteren, waar je goed mee kan praten en die goed kunnen luisteren. Ik hoop dat je er veel kent, maar meestal zal dit niet het geval zijn.

Helemaal onderaan qua zelfvertrouwen staan degenen die geen enkel vertrouwen meer in zichzelf hebben. Ze willen uiteraard niet gekwetst worden, maar serieus genomen worden staat niet op hun lijstje, want deze behoefte is er niet meer. Klinkt raar, maar toch is het zo.

De meeste mensen zitten tussen volledig in zichzelf vertrouwen (zeldzaam) en geen enkel vertrouwen in zichzelf hebben (redelijk kleine groep). Ben je onzeker, maar wil je wel serieus genomen worden dan zit je hier ergens tussenin.

Hoeveel je aan jezelf twijfelt heeft invloed op hoe je je voelt. Hoe onzekerder, des te meer ga je niet serieus neming aan jezelf wijten. "Zie je wel, ik ben niks", bij een slechte ervaring. Hoe sterker het zelfvertrouwen, des te bozer je gaat worden op degenen die jou niet serieus nemen. "Wat is die vent toch een ………" De rest zit er tussen in. Dus soms zichzelf verwijten dat men niet serieus genomen wordt en een andere keer de schuld bij de ander zien zitten.

Niet serieus genomen worden (respect) ervaren velen heel vaak, maar hoeft nog niet te leiden naar depressiviteit. De "echte man" heeft hier bijvoorbeeld niet zo veel last van, want die twijfelt niet zo veel aan zichzelf.

Het maar niet serieus genomen worden, daar kom ik nog op terug. Iemand niet serieus nemen kan door vele invloeden, zoals uitlachen, gekwetst of onderbroken worden, niet naar je luisteren, geen vrienden kunnen krijgen en veel meer.

Behoefte: Je wilt wel serieus genomen worden

Heb je de behoefte om serieus genomen te worden (dit is goed), zoals bij de meeste mensen, dan wil dit zeggen dat je in jezelf wilt blijven geloven. Zolang er behoefte is om serieus genomen te worden, is er vechtlust. Je wilt dat anderen naar je luisteren, je niet kwetsen, je wilt anderen kunnen vertrouwen zodat jij weer in jezelf kan blijven geloven. Je wilt serieus genomen worden als persoon. Maar de meeste mensen zijn, door verschillende redenen, niet goed in anderen serieus nemen.

Maar geloof me, zoals net gezegd, er zijn mensen die het hebben opgegeven hebben om serieus genomen te willen worden. "Met mij hoef je geen rekening te houden." Die zeggen dat soms niet alleen, maar denken dit ook. Heb je geen behoefte om serieus genomen te worden (zelfvertrouwen is helemaal weg), dan zijn er niet zo veel persoonlijke problemen. Bijvoorbeeld de huisvrouw die hard werkt voor het gezin, maar die er niks voor terug krijgt. Dus niet zegt: "Nu ga je je eigen rommel maar eens opruimen."

Wil je wel serieus genomen worden, maar dit lukt niet of nauwelijks, dan kan dit gaan gebeuren:

Gevolg: Depressiviteit

Lukt serieusneming maar niet, dan gaat er op de lange duur depressiviteit komen, want er zijn twee tegengestelde krachten. De ene kant is serieus genomen willen worden en de andere kant is daar maar niet in slagen. Dus als iemand serieus genomen wil worden, maar daar nergens in slaagt, komt op den duur depressiviteit. Depressiviteit is eigenlijk frustratie. En vaak een soort boosheid. Dit gevoel is ongeveer hetzelfde als een draad door de oog van een naald willen doen, maar er niet in slagen. Zelfs de meest vrolijke persoon, gaat op den duur kwaad worden.  

Het principe is, men wil iets, maar het lukt maar niet. Dit wordt dus frustratie op den duur. Dus niet na een paar keer. Dit geldt voor niet serieus genomen worden, maar ook bij de draad door een oog willen doen. De kwaadheid op de draad is gericht op die draad. De kwaadheid van serieus genomen willen worden is gericht op degenen die jou niet serieus nemen of op jezelf. Wordt men maar niet serieus genomen, dan gaan langzaamaan gedachten ontstaan dat het aan jou ligt. "Niemand neemt mij serieus, dus blijkbaar ben ik niet belangrijk." Of deze gedachte ontstaat, of dat men kwaad is op degenen die jou niet serieus nemen, heeft te maken met je zelfvertrouwen. Hoe sterker het zelfvertrouwen, des te meer kwaadheid op anderen in plaats van de fout bij jezelf zoeken. Kom ook hier nog op terug, dus blijf lezen als je alles wil weten.

Depressieven zijn beslist geen zwakke mensen, ondanks hun onzekerheid. Depressiviteit wordt juist veroorzaakt doordat men wel serieus genomen wil worden. Dus er is vechtlust. Iemand die niet serieus genomen wil worden, wordt niet depressief. Iemand die denkt perfect te zijn, wordt ook niet depressief. Depressiviteit komt dan ook nauwelijks voor bij de "echte man", want die twijfelt nooit over zichzelf. Zijn eigenwaarde wordt bepaald door zijn gedrag en denken; niet door anderen. Een echte man (niet iedereen is zo) denkt niet: "Ben ik wel goed genoeg?" Hij denkt: "Ik ben de beste." Zijn waarde wordt niet of nauwelijks bepaald door anderen. Een waardering is altijd prettig, maar doet niet veel met zijn eigenwaarde.  Wordt hij niet serieus genomen, dan komt hij voor zichzelf op, inclusief agressie. "Ik eis respect / ben de baas hier, want anders ……" Oftewel als hij het niet op de normale manier krijgt, gaat hij het afdwingen. Dit wordt geen respect overigens, maar angst.

Onzekerheid alleen hoeft niet te leiden tot depressiviteit. Niet serieus neming alleen veroorzaakt ook nog geen depressiviteit. Maar zijn beiden aanwezig, dan gaat men richting depressiviteit. Denk je dat niet serieusneming aan jou ligt, dan ga je richting opgeven. Besef je dat het aan de anderen ligt, dan ga je richting boosheid. Welke richting je op gaat, ligt aan de sterkte van je karakter. Dus aan je zelfvertrouwen. Als je onzeker bent, heb je twijfels over jezelf, anders ben je niet onzeker. Dus als je "bevestiging" krijgt van anderen (niet naar je luisteren bijvoorbeeld), zie je hier een bevestiging dat je niet echt meetelt. "Zie je wel." Dit is dus een verkeerde conclusie. Blijf lezen.

Ik geloof je uitleg van depressiviteit niet

Niet serieus genomen worden, maar het wel willen, is dus een oorzaak van depressiviteit. Iemand die niet op zoek is naar zelfbevestiging, begrijpt dit waarschijnlijk niet. Maar eerst even een ander feit: gewone langdurige tegenslag veroorzaakt irritatie / kwaadheid. De naald komt even terug. Probeer maar eens honderd keer een draad door de oog van een naald te krijgen. Alleen de heel goed gemutste mensen zijn dan nog vrolijk. Bij de overigen komt vroeg of laat irritatie die kan uitlopen op kwaadheid. Dit is idem voor serieusneming. Als iemand serieus genomen wil worden, maar er zijn geen of onvoldoende mensen die dat doen, dan gaat op den duur (!) ook hier een emotie uit frustratie ontstaan. "Waarom neemt niemand mij serieus?" Er zijn mensen die hun leven beëindigen omdat ze vinden dat ze niks waard zijn. Dus onderschat dit niet. Wordt iemand langdurig niet serieus genomen (komt meer bij vrouwen en meisjes voor) dan komt er een reactie die afhankelijk is van het karakter van die persoon. 

Oftewel, als je niet aan jezelf twijfelt, snap je niet of nauwelijks dat er anderen zijn die wel aan zichzelf twijfelen en daardoor grote frustraties hebben. "Waarom zou je aan jezelf twijfelen." Geloof me, veel meer dan je denkt hebben hier last van. Depressie, wat hier een gevolg van kan zijn, begrijp je dan ook niet echt. Dus wees voorzichtig met conclusies trekken. Ik begrijp ook niet hoe iemand een kind iets kan aandoen, maar deze mensen zijn er wel. Helaas.

Wat je zelf niet kan voelen, omdat je anders in elkaar zit, is er daarom nog wel. Je gelukkiger voelen dan je nu bent is ook zoiets. Het kan veel beter dan je denkt, maar omdat je het niet ervaart denk je dat het er niet is. Het is er wel; ik spreek uit persoonlijke ervaring. Mijn boek kan je naar (nog) hogere niveaus tillen. Dit even terzijde.

Irritatie / kwaadheid in het algemeen

Als iets tegenzit, raak je lichtelijk geïrriteerd. Bijvoorbeeld dus de draad door de oog van een naald doen zoals net gezegd. Of moeten afwassen. Soms is de irritatie zo licht, dat je het niet eens merkt. Hoe meer en langer het tegenzit, des te meer loopt de spanning  op. Ontploffing (kwaadheid) op het einde bestaat dan tot de mogelijkheden. In sommige gevallen moet er geen hamer binnen handbereik zijn. Misschien begrijp je wat ik bedoel. Lukt het uiteindelijk toch, of heb je nu een platte naald, dan zal de kwaadheid (langzaam) afnemen. Zo werken de hersenen nu eenmaal.

Terug naar de depressiviteit. Degenen die er mee te maken hebben, weten dat depressieven licht ontvlambaar kunnen zijn. Deze irritatietoestand is eigenlijk niet veel anders dan wat net beschreven. Alleen men komt er in dit geval niet uit. Men zoekt erkenning, men wil serieus genomen worden, maar het lukt maar niet. Nergens. Daarom worstelen veel jonge meisjes en jongens en jonge vrouwen met dit probleem. Tieners verlaten langzaamaan het ouderlijke nest en daar vindt men veel minder serieusneming dan bij pa en ma thuis. In de buitenwereld is veel strijd en competitie, want de ene probeert de baas te zijn over de ander. Bijvoorbeeld iemand pesten of uitlachen is "stoer." Maar niet voor degenen aan de andere kant. En bij jongeren onder elkaar is er vaak niemand die ingrijpt als het te ver gaat, zoals pa of ma zou doen. Kinderen worden vaak thuis ook niet voldoende serieus genomen en de kinderen denken dat het onder leeftijdsgenootjes beter zal zijn als men zelfstandiger wordt in de pubertijd. Maar helaas, daar is het nog veel erger. Respect voor de ander ligt daar erg moeilijk en niemand die corrigerend optreedt. Daarom ontstaat depressiviteit niet makkelijk als men nog voornamelijk thuis zit. Rond de pubertijd gaat men meer zelfstandiger om met leeftijdsgenoten en andere volwassenen. Daar denkt men wel (!) gerespecteerd te worden (ouders doen vaak dingen fout), maar daar vindt men ook (!) geen respect. En meestal is het erger dan bij ma en pa thuis. Kom hier ook nog op terug.

Jongens die meisjes serieus nemen komt niet zo vaak voor en dit zet zich voort op oudere leeftijd. Daarom worstelen jonge vrouwen hier meer mee dan de jonge mannen. Jongens bijten wel van zich af en hebben geen last van een andere sexe die hun niet serieus neemt. Alleen de zwakkere jongens kunnen ook richting depressiviteit gaan.

Voor depressiviteit zijn dus twee dingen nodig. Het eerste is niet serieus genomen worden. Het tweede is het wel willen. Maar men komt hier maar niet uit. Men zoekt respect, maar vindt het nergens of anders heel beperkt. Depressiviteit is eigenlijk een langdurige boze bui waar men geen oplossing voor heeft, want serieusneming moet van anderen komen,  maar dat lukt maar niet. 

Waar ligt de basis voor depressie

Nu komt een punt dat ook niet door iedereen gewaardeerd zal worden. De basis voor depressiviteit  komt door opvoeding, waar het kind niet of nauwelijks serieus genomen wordt. Ik zeg basis, want een jong kind dat voornamelijk thuis zit en nog geen eigen leven heeft, zoals in de pubertijd, zal niet gauw depressief worden. Boosheid kan wel, maar meestal is het nog geen depressiviteit. Thuis zijn meestal niet voldoende ervaringen van niet serieus genomen worden om depressief van te worden. Bij de meeste ouders is bijna altijd toch wel minimaal een gevoel van je bent welkom hier. Het kind mag vaak dingen niet of moet vaak dingen doen, wat tot frustratie kan leiden. Maar dit is geen depressie.

Maar toch zijn er veel dingen die ouders niet goed doen. Ga hier niet uitgebreid op in, want dit behandel ik uitgebreid in mijn boek.

Ja, ik wil inderdaad mijn boek verkopen. Maar ik vind het net zo belangrijk om te voorkomen dat onnodige schade bij een kind wordt aangericht. Ja, onzekerheid bij een kind hoeft niet. Ja, de kans op latere depressie hoeft niet. Ja, als je oudere kind depressief is, kun je haar om hem daar mee helpen. Ja, je opvoeding kan veel beter. Ja, er is veel meer mogelijk dan je denkt.

Terug naar ouders en opvoeding. Ouders veroorzaken dan wel geen depressie bij een kind, maar wel zeer vaak onzekerheid. Door onzekerheid wordt men later vatbaar voor depressiviteit. Als een kind aan zichzelf twijfelt, kan dat alleen maar komen doordat ouders verkeerde omgang met het kind hebben.

De depressie komt meestal pas op latere leeftijd. Dit zal rond de pubertijd zijn. Niet door de hormonen, want hormonen veroorzaken geen depressiviteit, want dan zou iedereen depressief moeten gaan worden. Het is de harde realiteit van anderen waar men mee te maken gaat krijgen.

Onzekere kinderen komt door ouders. Voor de ouders die nu boos worden, een warm nest, de beste bedoelingen en alles voor je kind over hebben, hoeft niet altijd voldoende te zijn. Ik heb het dus ook niet over opzet en helemaal niet over slechte ouders. De meeste ouders zijn van goede wil, maar sommige dingen zitten ondanks dat niet goed. Dominerende ouders ("Ik ben de baas en jij hebt niks te vertellen hier.") kunnen kinderen onzeker maken, doordat men met deze houding, de kinderen niet serieus neemt. Een ander verschijnsel dat kan leiden tot onzekerheid bij kinderen, zelfs bij de alleraardigste ouders, is niet luisteren naar je kind. Oftewel simpele gesprekken hebben met je kind zoals je met andere volwassenen doet. Dus aan de kinderen vragen hoe het op school was. Vervolgens luisteren en reageren of verdere vragen stellen. Op dat moment voelen kinderen dat ze serieus genomen worden. Maar sommige ouders denken van "het is maar een kind en hun belevenissen zijn niet belangrijk." Maar wel voor het kind. Mijn boek gaat hier meer op in.

Als je een kind niet serieus neemt, gaat het zich niet serieus genomen voelen. Dus twijfel over zichzelf. Denk hier eens goed over na. De meeste volwassenen zijn hier niet goed in. Dit is de kern waar het om gaat. Hoe voelt het als jij niet serieus genomen wordt? Waarschijnlijk ken je dat gevoel zelf ook. Ieder kind voelt datzelfde. Hoe meer zelftwijfel, des te meer raakt het iemand bij niet serieusneming. Daarom lucht praten op met de juiste persoon, want praten is serieusneming. Het zelfvertrouwen stijgt daardoor.

Er wordt beweerd dat er andere factoren zijn die onzekerheid veroorzaken, zoals gepest worden, slechte ervaringen, en meer. Maar dit is eigenlijk niet correct. Deze factoren zijn er wel, maar veroorzaken geen onzekerheid; ze kunnen het wel versterken en dat is niet hetzelfde. Zo zit het precies in elkaar: Als ouders de juiste houding hebben naar kinderen, worden kinderen niet onzeker. Ja, ik zeg worden, want van nature zijn kinderen niet onzeker bij de geboorte. Zou ook een beetje raar zijn. Behoudt een kind dus zijn of haar natuurlijke zelfvertrouwen (dus niet de manlijkheid), dan hebben anderen daar zo goed als geen invloed op. Zie het als een fundering. Bij een goede fundering (zelfvertrouwen), staat de rest van het bouwsel stevig. Maar gaat het kind aan zichzelf twijfelen doordat ouders uit onwetendheid dingen niet goed doen, dan kunnen anderen invloed op het zelfvertrouwen gaan hebben. Oftewel, onzekere kinderen zijn dan vatbaar voor invloeden van andere kinderen en volwassenen. De regel is dan ongeveer: Hoe onzekerder een kind, des te minder is nodig om het zelfvertrouwen nog verder te laten dalen. Een sterk kind zal dus niet aan zichzelf gaan twijfelen door wat dan ook. Een minder sterk kind heeft veel negatieve invloeden nodig voor meer twijfel aan zichzelf. Iemand die bijna geen zelfvertrouwen meer heeft, in beïnvloedbaar door bijna alles. Kritiek op de schoenen kan tot slapeloze nachten leiden. Doordat men onzeker is, wordt men gepest. Het verergert de situatie, maar is niet de oorzaak.

Invloeden op mate van depressiviteit

Vele factoren hebben invloed op hoe je je voelt. Ook bij degenen die niet depressief zijn. Niet serieus genomen worden is voor niemand prettig. Alleen depressieven worstelen er meer mee. Zal wat dingen omschrijven die met je welbevinden / depressiviteit te maken hebben:

  • Depressiviteit is soms meer en soms minder. Dit wordt voor een groot deel bepaald door de omstandigheden. Wordt men serieus genomen, dan gaat men zich beter voelen en omgekeerd. Iemand die onzeker is en daarom voornamelijk bevestiging bij anderen zoekt, kan afzakken naar het niveau dat men het opgeeft als het maar niet lukt. Dan ontstaat er een vorm van passiviteit, waar men niks meer wil en niks meer denkt. Het is op opgeefniveau. Maar meestal komt er vroeg of laat, of door eigen inbreng, iets waardoor men de draad weer gaat proberen op te pakken. Overleven is een sterke drang.
  • Liefde heeft een enorme impact. Liefde is eigenlijk zich beter voelen omdat er interesse voor je is. Oftewel, je wordt serieus genomen. Iemand die om je geeft. "Dus toch."
  • De klap van einde liefde kan gigantisch zijn. "Zie je wel, niemand geeft om mij."
  • Dit is ook de reden van jalousie bij vooral vrouwelijke personen. Meestal zijn meisjes en vrouwen vredelievende mensen, maar als iemand anders de manlijke aandacht krijgt die ze eigenlijk zelf willen, ontstaan er dingen die ze normaal nooit zou doen. Daarom hebben vrouwelijke personen ergens de pest aan knappe meisjes en vrouwen, want die trekken alle aandacht. Maar deze gevoelens wil ze eigenlijk niet hebben, want zo is ze niet. De drang naar zelfbevestiging staat bovenaan bij de meeste meisjes en vrouwen. Een depressieve die in de vechtmodus zit ("Ik wil serieus genomen worden") zal last hebben van jalousie bij de juiste persoon. Zit ze in de opgeefmodus ("Het heeft toch geen zin."), dan zal er weinig of geen jalousie zijn. Ja, een depressieve die het goed te pakken heeft, gaat van het weer gaan proberen naar opgeven naar het weer opgeven. Een nieuwe liefde wakkert haar weer  aan. Einde liefde dooft de vechtlust en gaat ze het weer opgeven.
  • Daarom is de impact van het overlijden of ander vertrek van iemand die wel om je geeft, veel groter dan iemand die niet om je geeft. Diegene nam jou wel serieus en daar voelde je wel warmte en liefde.
    Probeer te begrijpen wat er gebeurt bij iemand die maar 1 persoon in het leven heeft die om hem of haar geeft (ma bijvoorbeeld) en die valt weg. De laatste strohalm. Iemand verliezen is nooit leuk, maar bij iemand die jou waardeert, is de impact veel groter.
  • Daarom kan het verlies van dier, zoals een hond, een drama zijn. Hij was altijd zo blij om je te zien. Je krijgt een soort welkomsgevoel als je thuis komt. En dat is er niet meer.
  • Deze verliezen kunnen depressie veroorzaken of het erger maken als het al aanwezig was. Iemand, misschien wel de enige, die jou waardeerde, valt weg. Dit moet gevolgen hebben voor je. Zit je in de put omdat je hond is overleden en je komt er niet uit, koop dan snel een andere hond als het mogelijk is. Deze gaat je uit de put halen, want deze hond gaat ook voor een welkomsgevoel zorgen. Zo is een hond nu eenmaal.

Depressiviteit en de mobiel

Iemand die depressief is, maar ook bij anderen die onzeker zijn, is het mobieltje een soort hulpmiddel. Ten eerste heeft men afleiding, want dan hoeft men even niet over de eigen situatie na te denken. Ten tweede, hier kan men wel mensen vinden die luisteren en reageren. Een comment, of anderen zoals Tweet, voelt prettig aan. Iemand reageert, of nog beter, geeft je een like of aanverwanten. Doorsturen is ook goed, want iemand neemt je mening serieus.

Maar op zich zal het niet veel doen met je aanwezige depressiviteit. Het lijkt even beter te gaan, maar de bron is er nog steeds. Ik ben geen voorstander van een mobiel, afgezien van sommige voordelen, maar iemand die dat ding nodig heeft, maakt het zichzelf te moeilijk als diegene er mee gaat stoppen. Er kan dan een terugval komen, want het laatste beetje serieusneming en afleiding valt dan ook weg. Maar vergeet niet, digitale vrienden zijn geen echte vrienden. En veel sites zijn gemaakt om je er vast te houden. Zij weten ook dat likes, comments, etc, verslavend kunnen werken. Worstel je met persoonlijke zaken, zoals depressiviteit en / of onzekerheid, ga dan ook met jezelf aan de gang. Dus ga nadenken. Gebruik deze pagina als startpunt. Mijn boek kan ook helpen, maar toen wist ik dit nog niet over depressiviteit. Wel de wegen die er naar toe kunnen leiden.

Als een puber online post op Twitter: "Er is niemand die om mij geeft", dan heeft diegene inderdaad dat gevoel. Want anders zou diegene dat niet posten. Denk hier maar eens over na. Diegene post dit waarschijnlijk om aandacht te krijgen wat op de normale manier blijkbaar niet lukt. En meestal zijn dit hele aardige personen waar niks aan mankeert. Helaas denken ze verkeerd over zichzelf.

Er zijn 2 vormen van depressie

Het draait bij beiden om niet serieus genomen worden, maar het wel willen. Iemand niet serieus nemen is overigens een groot probleem in onze samenleving. Hoe iemand reageert op het maar (bijna) nergens serieus genomen worden, wordt bepaald door het karakter van die persoon. Ik geef de twee uitersten, maar de overigen zitten hier ergens tussenin.

  • Iemand die veel echt zelfvertrouwen heeft (dus niet de " echte vent" houding), wordt boos op degene die hem of haar niet serieus neemt. ("Waarom luister je niet / onderbreek je me / lach je me uit / kwets je me".) Deze personen stralen iets boos uit. Komt vaak voor bij de sterkere vrouwen en meisjes. Kunnen fel zijn bij de kleinste verkeerde opmerking. In deze hoek zit: "Dat begrijp je niet, want je bent een man." En: "Goh wat heb jij mooi haar", wordt dan: "Wat moet je." Deze depressieven hebben de houding van: "Jij bent het probleem." Wat vaak ook inderdaad ook klopt.
  • Iemand die weinig of geen zelfvertrouwen heeft, gaat de fout bij zichzelf zoeken als men niet serieus genomen wordt, zoals bij iemand die niet luistert: "Zie je wel dat ik niks weet." En op de lange duur: "Zie je wel, ik ben niks / niemand houdt van mij / niemand vindt mij leuk." Bij deze depressieven is er weinig of geen boosheid naar anderen, "want het ligt niet aan de anderen, maar aan mij." Hier ziet men een soort trieste blik van opgeven. Deze personen zijn vaak moedeloos maar niet onvriendelijk naar anderen. Passiviteit is meer het juiste woord. Deze depressieven hebben de houding van: "Ik ben het probleem." Wat niet waar is. Iedere keer als men niet serieus genomen wordt, ziet men dat als een bevestiging van de minderwaardigheid. Dit is een verkeerde conclusie. Hier kom ik nog op terug.
  • Degenen die hier ergens tussenin in zitten qua zelfvertrouwen, zoeken de ene keer de oorzaak bij zichzelf ("Ik ben niks") en een andere keer zien ze de oorzaak bij de ander zitten ("Wat is hij toch een ……..").

Wat is dus depressie?

Depressie is zichzelf door (bijna) niemand gewaardeerd voelen, maar er wel naar zoeken. Op den duur (vermoedelijk jaren) slaat de depressie toe,want het wil maar niet lukken. Het gaat dus niet van vandaag op morgen, want dat kan niet omdat we zoiets hebben als veerkracht. We geven het niet direct op. We staan op als we vallen. Maar als dit een langdurig proces is waar geen verbetering in zit, gaat men langzaam ten onder. Oftewel, iemand die zich niet of nauwelijks serieus genomen voelt, wordt hier down van (het opgeven van zoeken naar zelfbevestiging) of boos (op degenen die hun niet serieus nemen).

Als je morgenvroeg wakker wordt en je ligt aan een ketting, ga je alles doen om hier uit te komen. Gillen, schreeuwen, trekken of wat dan ook. Maar op den duur ga je het opgeven want je energie is op. Na een tijdje rust, ga je het weer proberen. Dit is de situatie van iemand die depressief is. Alleen is het nu niet de ketting, maar de oneindige zoektocht naar serieusneming. Men zoekt respect / waardering of hoe je ook wilt noemen, maar diegene vindt het niet.

Ben je er nog?

Oorzaak dus niet serieus neming. Gevolg: boosheid, moeheid, moedeloos, slapeloosheid. Dit zijn gevolgen; geen oorzaak!! Boosheid is dus geen oorzaak voor depressiviteit, maar het gevolg!! Men wordt niet serieus genomen, waardoor men boos wordt en vaak blijft. Door iemand niet serieus genomen worden veroorzaakt geen depressiviteit; door (bijna) niemand serieus genomen wel. En nogmaals, er moet ook de behoefte zijn om serieus genomen te willen worden. Iemand die dit laatste opgegeven heeft, wordt niet depressief.

Dan is er nog een kleine categorie, behalve de "echte man", die niet depressief wordt als men niet serieus genomen wordt. En dat is degene die echt zelfvertrouwen heeft. Iemand die zelfvertrouwen heeft, is niet afhankelijk van waardering of respect van anderen, want het is zoals de naam al zegt, men heeft vertrouwen in zichzelf. Deze categorie is overigens niet zo heel groot en komt meer bij mannen (en jongens natuurlijk) voor. Dus de man die wel in zichzelf vertrouwt, maar geen echte vent houding heeft. De sterke vrouw wordt wel weer vaak boos (de boze depressie), want die heeft te veel te maken met niet serieus genomen worden door mannen. "Je bent maar een vrouw", maakt haar woest. Wat ze zegt maakt niet uit; maar wel wie het zegt. Ze is "maar een vrouw". Een sterke man (dus niet de "echte man") heeft dit probleem nauwelijks. Hij wordt niet niet serieus genomen omdat hij een man is. De sterke vrouw heeft dit probleem wel.

De "echte man" en degenen met echt zelfvertrouwen (meer bij mannen dus) en degenen die geen behoefte hebben aan respect ("Ik tel niet mee") begrijpen depressiviteit niet of nauwelijks. Heeft niks met intelligentie te maken, maar met gevoel. Een gevoel dat je niet kent, is niet met woorden over te brengen. De drie bovenvermelde groepen weten niet of nauwelijks wat depressiviteit is, dus snappen ze het niet. Maar het is er wel. Bij veel anderen.

Degenen die soms wel eens niet serieus genomen zijn (niet luisteren, uitlachen, kwetsen, onderbreken, niet mee mogen doen, als enige geen gebakje krijgen) voelen zich een beetje rot daardoor. Maar dit is tijdelijk. Iemand die depressief is, heeft ook deze ervaringen, maar misschien vaker en het zelfvertrouwen is minder. Daardoor raakt iedere kwetsing veel meer. Dus als iemand zich soms wel eens rot voelt door anderen, het verschil met depressieven is, depressieven hebben dit vaker en waarschijnlijk constant. Bij depressieven is er minder zelfvertrouwen waardoor dingen harder aankomen en men eerder de fout bij zichzelf zoekt. En grote kans dat bij depressieven er inderdaad niemand is die haar om hem serieus neemt. 

Iemand die het depressieve gevoel wel kent, begrijpt wat ik hier zeg. Daarom begrijpen velen depressiviteit niet want men ervaart het niet.

Het gevoel van depressie

Als je door anderen, of door iets, lacht, kwaad wordt, verdrietig wordt, of welke emotie dan ook, kom je in een andere geestelijke toestand. Oftewel, als je lacht, voel je je anders dan bij verdriet. Oftewel een andere emotie. Bij slechte ervaringen ga je je rot voelen. Waarschijnlijk begrijp je dit wel. Depressie valt hier ook onder. Depressie is ook een emotie. Alleen de oorzaak ligt wat anders. Normaal gesproken zorgen anderen voor jouw emoties (leuk filmpje), maar depressie komt door jezelf. Ik zeg niet (!) dat het je eigen schuld is, want dat bedoel ik niet. Je veroorzaakt het zelf omdat je vast zit in een situatie waar je niet uitkomt. Je zoekt namelijk erkenning bij anderen omdat je aan jezelf twijfelt. En het lukt maar niet. Hier draait het om.

Kom zo terug op erkenning van anderen krijgen en je zelftwijfel. Maar eerst de zoektocht waar je mee vast zit. In het algemeen: als je ergens naar zoekt en je komt er niet uit na lang zoeken, kom je te zitten in de wisselende stemmingen van willen doorzoeken, opgeven, boos worden. Dit geldt dus voor je sleutels niet vinden, een naam niet meer kunnen herinneren, maar ook erkenning zoeken bij anderen. Heb je alles geprobeerd, dan word je moedeloos. Maar diep van binnen heb je het nog niet opgegeven. De sleutels en de naam worden meestal opgelost (die vindt men meestal wel) en het zijn minder grote problemen. Zelferkenning zoeken (je wilt serieus genomen worden) is een ander verhaal. Dit is een groot probleem; waarschijnlijk het grootste in iemands leven. Tenzij men de juiste persoon of personen ontmoet, is de kans zeer groot dat men hier niet uit komt. Maar ik ga je straks  in dit artikel info geven waardoor je er uit zou kunnen komen. Men komt er niet uit waardoor men er op den duur moedeloos van wordt. Depressie is het gaan opgeven, maar het eigenlijk niet willen. Oftewel, er is nog vechtkracht. Waar vechtkracht is, is nog hoop. Maar na heel lang zoeken en veel uitproberen, komt men in de fase van opgeven, want men zit vast.

Door niemand serieus genomen worden veroorzaakt een emotie / gevoel in de hersenen. Alleen deze oorzaak is langdurig (jaren). Dit noemt men depressie. Moeilijker is het niet. Daarom vindt de wetenschap het niet, want de eigenaar van de hersenen wekt het zelf op. De enige juiste weg er uit, zijn niet pilletjes, maar geestelijke hulp. Door anderen of jezelf. De vechtlust is er nog, want anders wordt men niet depressief. Iemand die de minderwaardigheid geaccepteerd heeft, wordt niet depressief. Het vechten ervoor, maar er niet uit komen, is de boosdoener voor depressiviteit.

Depressiviteit is geen ziekte

Hoe kun je nu zeggen dat "Ik stel niks voor" / "Niemand neemt mij serieus", symptomen zouden zijn van een of andere ziekte die depressie wordt genoemd? Het is geen symptoom; het is de oorzaak. Denk hier eens goed over na. Depressie is geen ziekte. Die gevoelens bestaan; de ziekte niet. Deze gevoelens worden niet gevoed door een ziekte (die de wetenschap maar niet kan vinden), maar door de levensomstandigheden van die persoon. Neem alleen deze gedachte die bij de meeste onzekere depressieven rondspookt in hun hersenen: "Ik stel niks voor." Waarom denkt die persoon dat? Er is maar 1 reden voor en dat is omdat die persoon dat zo ervaart. Als ouders niet luisteren en niet echt praten met een kind, gaat een kind dit denken. Daarnaast is deze maatschappij niet echt van "wij geven om elkaar", waardoor het kind en de latere volwassene iedere keer bevestiging krijgt dat het niet meetelt. Ja, het knappe meisje ervaart andere dingen, maar vroeg of laat gaat ze inzien dat er alleen maar bijbedoelingen zijn. Dan komt de grote klap. "Ze hebben geen interesse voor mij; ze willen me alleen maar horizontaal hebben." Ik vermoed daarom dat bij knappe meisjes de depressie pas op wat latere leeftijd komt, want voor die tijd zweeft ze door alle aandacht. Als de ene weg is, komt de volgende. De minder knappe meisjes, vallen vermoedelijk vroeger in depressiviteit, doordat ze minder te maken hebben met schijnbelangstelling. De onzekere jongens vallen ook onder deze laatste omschrijving, want deze hebben geen last van schijnbelangstelling. En ook geen andere belangstelling. Wie zoekt nu contact met een onzekere jongen. dat zijn er niet zo veel. Terwijl het wel vaak hele aardige jongens zijn. Daarnaast zijn onzekere jongens en de minder knappe onzekere meisjes eerder doelwit van pesten.  Want voor pesten zoekt men de zwakkeren waar men geen belangstelling voor heeft. Een knap meisje zal niet snel gepest worden door jongens, want ze willen hun kansen niet verpesten.

Het onzekere knappe meisje krijgt niet alleen vroeg of laat de grote klap van dat er eigenlijk geen interesse voor haar als persoon is, maar ook minder prettige reacties van de andere meisjes, want zij trekt de aandacht die zij willen hebben. Jaloezie heet dat. Daarom kan een knap meisje niet uitgenodigd worden voor een gemengd feestje. Daarom roddelt men over knappe meisjes.

Bij iedereen die onzeker is, ligt depressie op de loer. Als men onzeker is, is belangstelling van anderen belangrijk voor zelfbevestiging. Is die belangstelling er niet, dan kan men verder gaan zakken richting depressie. Verkeerde belangstelling heeft hetzelfde effect.

Je legt niet serieusneming verkeerd uit

Als je als meisje zijnde niet serieus genomen voelt door mannen en jongens (hier ligt vaak het probleem), moet je daar niet te veel waarde aan hechten, want daar zijn de meeste mannen en jongens sowieso niet goed in. Ten eerste denkt de man of jongen perfect te zijn, dus in jouw mening hebben ze in principe geen belangstelling. Behalve bij versieren, want dan hebben ze andere (tijdelijke) regels. Ten tweede, bij de "echte man" zijn meisjes en vrouwen de mindere van hun. Dus als ze je niet serieus nemen, ligt het daar aan en niet aan jou. Zelfs veel vaders hebben dat. Je kan hun prinsesje zijn, maar hun gelijke is een ander verhaal. Zolang jij je als prinsesje blijft gedragen, zal het nog redelijk gaan. Maar een mondig prinsesje wordt niet echt gewaardeerd. Dit is niet goed natuurlijk, maar het komt eigenlijk doordat pa vroeger van kinds af aan voorgehouden is, dat het zo hoort. Alleen een goede vader zou zijn kleine meid ergens gelijk in kunnen geven. Dus niet "Ik heb altijd gelijk."

Een jongen of man die zegt dat je de vrouwelijke medemens serieus moet nemen, wordt uitgelachen door hun sexe genoten. Dus als je als meisje of vrouw zijnde serieus genomen wilt worden door de manlijke wederhelft, heb je een probleem. De meesten kunnen dit namelijk niet. Als iemand het niet eens is met een jongen of man, voelt hij zich aangevallen. Vooral in een groep. Is het een meisje die kritiek heeft, dan is voor hem de aanval nog sterker. Je kan dan een niet prettige tegenreactie krijgen. Je zou dan tot lesbisch gebombardeerd kunnen worden.

Dit alles draagt bij aan jouw depressieve gevoelens. Je wilt serieus genomen worden, waarschijnlijk meer door mannen en jongens, maar de meesten zijn daar niet toe in staat door hun opvoeding. Daar ligt het probleem; dus niet bij jou. Zelfs bij mannen onder elkaar is serieusneming zeldzaam. Een man die kritiek op een andere man heeft, is de vijand. Ook al is het goedbedoelde kritiek. Een man / jongen wordt pas serieus genomen als hij een echte vent is. Tegenspraak of kritiek bestrijden is daar een onderdeel van. Een man die een glas bier in 1 slok opdrinkt, dat is een echte vent. Een man die een vrouw serieus neemt, is een mietje volgens vele mannen.

Iemand die zich niet wil of kan gedragen als een echte vent, wordt niet serieus genomen door andere mannen. Dit zijn vaak de onzekere mannen (dit gaat ook over jongens). Bij deze kan ook depressie de kop op gaan steken, want "niemand neemt mij serieus." Iemand die niet opgevoed is met de houding van "je moet een echte vent zijn", zal niet echt passen in de groep die het wel denkt te zijn. Maar vaak zijn dit wel de aardige mannen en jongens. Inclusief onzekerheid.

Dus als je  als meisje / vrouw / onzekere jongen of man, niet serieus genomen voelt, moet je dit probleem bij de ander zoeken en niet bij jezelf. Een goed iemand neemt iedereen serieus. Iemand die voornamelijk aan zichzelf denkt, zal (zeer) veel moeite hebben om anderen serieus te nemen.

Serieusneming is zeer belangrijk

Serieus genomen worden is bij ieder menselijk contact belangrijk. Nogmaals, bij onzekeren ligt het veel gevoeliger. Iemand die in zichzelf gelooft, gaat zich niet slecht voelen als men niet serieus genomen wordt. Kwaadheid wel, zoals eerder beschreven. Maar bij velen is het zeer belangrijk om serieus genomen te worden. Ouders hebben de sterkste invloed op het zelfvertrouwen bij een kind. Als ouders kinderen niet serieus nemen, ontstaat onzekerheid bij het kind. Geloof me, zo zit het in elkaar. Als het kind geen of te weinig zelfbevestiging krijgt van ouders (ouders beseffen dit niet meestal), zal wel bevestiging van hun krijgen, de sterkste invloed hebben op het zelfvertrouwen of de latere depressie bij het kind. Maar als ouders niet weten hoe een kind serieus te nemen, zal dit niet veel veranderen als iedereen ouder wordt. Oftewel, als men niet oprecht luistert naar een kind op 6 jarige leeftijd, zal dat niet veel veranderen  als het kind 16 jaar is. Onzekere kinderen zoeken meestal hun hele leven naar bevestiging van ouders. Dit is meestal de reden dat als kinderen uitvliegen, velen geen contact meer met ouders willen hebben. De volwassen kinderen worden nog steeds niet serieus genomen en men blijft weg om niet iedere keer bevestiging hier van te krijgen.

Meestal is het bij het kind een hogere drang om door degene die de baas thuis is, serieus genomen te worden. Meestal is dat pa. Ma is vaker een stuk beter is de juiste sociale omgang, dus van haar is meer serieusneming. Maar is ma ook slecht in luisteren, dan heeft het kind een dubbel probleem. Is ma de baas thuis, dan zou ma wel eens de belangrijkste bron voor serieus neming kunnen zijn. Degene die de leiding heeft, wordt als sterkste voorbeeld gezien. Neemt de sterkste persoon in huis iemand niet serieus, dan heeft dit gevolgen voor het kind. "Ik tel niet mee voor hem / haar."

Serieusneming van anderen dan de ouders telt ook mee. Het is minder sterk, maar er zijn veel meer waar men mee te maken heeft. Er zijn maar twee ouders hooguit, maar er zijn veel meer vrienden, collega's en familie. Vindt men nergens zelfbevestiging, dan komen de geestelijke problemen bijna gegarandeerd.

Wordt een kind onvoldoende serieus genomen thuis, dan ontstaat zelftwijfel. Wordt het kind ouder, zo rond de pubertijd, dan komt hij of zij in de minder beschermde buitenwereld (school, vrienden, werk) want pa en ma zijn hier niet, en daar is elkaar serieus nemen een heel groot probleem. Het opgroeiende kind denkt eerst van hier word ik wel of meer gewaardeerd, maar dit blijkt vies tegen te vallen. Goede vrienden of vriendinnen uitgesloten. Maar die zijn er niet zo veel. Het kind ervaart nu dat het hier ook niet / nog minder gewaardeerd wordt. Daardoor krijgt hij of zij "bevestiging" dat men niet meetelt. Hierdoor kan de onzekerheid depressie gaan worden. "Niemand vindt mij aardig." Nogmaals, dit is een onjuiste conclusie. Het is andersom. Iemand die iemand anders niet serieus neemt zit fout. Dat is het probleem.

Ja, ik heb het veel over serieusneming, want dit is een heel belangrijk iets. Zelfvertrouwen wordt bepaald door wel of niet serieus genomen worden. Dit is tussen kind en ouder, maar ook tussen vrienden, collega's en overigen. Aangezien de meeste worstelen met hun eigenwaarde, is het een zeer belangrijk iets. Niet iedereen zal tegen anderen zeggen dat men onzeker is, maar in je eigen gedachten speelt dit wel. Heb je problemen met jezelf, koop mijn boek dan. Het is waarschijnlijk de enige sleutel naar verbetering. Ik ben zelf ook door dit proces gegaan. Je kunt je natuurlijk ook beter gaan voelen door met je mobiel aan de gang te gaan, maar dit is geen oplossing. Je problemen blijven. Ja, inderdaad ik wil ook mijn boek verkopen. Als je denkt dat dit mijn enige motief is, begrijp je me niet.

In de meeste gevallen heeft het kind (meisje en jongen) de sterkste behoefte om serieus genomen te worden door de sterkere mannen, want die lijken enigszins op de houding van pa. Vrienden van de jongen en vriendinnen van het meisje zijn belangrijk voor de eigenwaarde, maar niet voldoende om het zelfvertrouwen te herstellen.

Een meisje die behoefte heeft aan serieusneming, kan gaan vallen voor de versierpogingen van de stoere bink in de klas. Ze voelt zich vereert. "Heeft hij interesse in mij? In ben toch niks. Of toch wel dan?" Maar meestal komt vroeg of laat de grote klap als blijkt dat hij haar ook niet serieus als persoon neemt en hij alleen maar sex wil. Als er voor die tijd depressiviteit was, dan komt die weer terug en in sterkere mate. Was er nog net geen depressiviteit, dan kan er nu een komen. "Is er dan toch niemand die om mij geeft?"

Depressie en de wetenschap

De wetenschap zal niet gaan ondersteunen wat ik hier zeg, want men zit in de vastgeroeste opvatting dat "depressie ergens in de hersenen zit." Het zit ook in de hersenen, maar het is het gevolg van bepaalde levensomstandigheden. De oorzaak zit niet als een foutje in de hersenen; het gevolg wel. 

Een wetenschapper / dokter begrijpt mijn uitleg van depressiviteit waarschijnlijk niet. Iemand die depressief is, vermoedelijk wel, want hij of zij herkent het. De niet serieusneming is de kern van hun probleem. Iemand die zich niks vindt voorstellen, denkt dat omdat ze door anderen niet of nauwelijks serieus genomen worden. Ze zien het als een bevestiging van hun minderwaardigheid. Niemand is minderwaardig, maar men is dit van zichzelf gaan denken. Maar een wetenschapper begrijpt dit niet. Tenzij die wetenschapper zich ook niet serieus genomen voelt. Dan zou men het op deze manier kunnen begrijpen. Een wetenschapper die stevig in zijn schoenen staat, zou voor mijn opvatting open kunnen staan. Want die is niet bang voor andere benaderingen dan de reguliere. Maar de meeste wetenschappers gaan dit verhaal zien als onzin, want "Leo is een leek" en "wij / ik weten toch alles beter." Maar waarom hebben jullie de oorzaak van depressiviteit dan nog niet gevonden?

Sommigen beweren dat depressiviteit erfelijk is. Ga maar zoeken op het Internet. Ten eerste is dit nog nooit aangetoond. Het is fake nieuws; ooit verzonnen dus. Ga niet in onzin geloven. Als je het vergeten bent, zie bovenaan deze pagina. Ten tweede, aan jezelf twijfelen is een onnatuurlijk iets. Geen enkel levend wezen heeft zoiets. Dus dit zit echt niet in de genen. Dit komt van kwakzalvers. Het ergste van dit is, depressiviteit is erfelijk is fake nieuws en daardoor lopen velen met de verkeerde gedachten rond. Daardoor denken velen dat er niks meer aan te doen is. Dat is dus niet waar. Velen die depressief zijn, gaan op en neer qua welbevinden. Dus is er ruimte voor verbetering, want anders kan je je niet soms beter voelen. Met de juiste info, kan je helemaal naar boven schieten. Oftewel als je je iets beter kan voelen, kan je je ook veel beter gaan voelen.

De echte wetenschappers beweren niet dat depressiviteit erfelijk is, want men heeft het nog niet gevonden. Dit is wel een pluspunt van de wetenschap. Als ze het niet gevonden hebben, zeggen ze het ook. Een echte wetenschapper produceert geen fake nieuws. Is meestal einde carrière. Een echte wetenschapper zoekt door tot hij of zij het gevonden heeft. Helaas zoeken ze in dit geval op de verkeerde manier.

Pa en persoonlijke gesprekken

De meeste mannen (dus niet iedereen) zijn niet goed / heel slecht in vertrouwelijke en persoonlijke gesprekken. "Dit doet een man niet." Mannen onder elkaar is helemaal een ramp en naar vrouwen toe zit ook de deur behoorlijk dicht. De meeste meisjes en vrouwen weten heel goed wat ik bedoel. Men praat vaak tegen een soort bunker. "Hoe was je dag?" "Hmm." "Wat voor motor ligt er in die auto?" "Nou, ………………… …………………… ……………………….. ……………….."

Omdat de meeste mannen en jongens (ik hoop dat je een uitzondering bent als je dit leest) niet goed zijn in het echte praten, wordt dit ook moeilijk met dochters. Hij kan het niet; het is dus niet het niet willen. Hij "mag" het niet ("mannen doen dit niet") en hij kan het niet of nauwelijks, want hij heeft er geen ervaring mee. Sociale gesprekken zijn bijna totaal anders als mannenpraat. Dit laatste kan men wel vaak heel goed. Een dochter loopt ook tegen deze muur op en zij gaat denken dat het aan haar ligt. Als zij geen goed gesprek kan hebben met haar vader die "zo veel weet en kan", gaat ze de fout bij zichzelf zoeken. Omdat ze geen openlijk gesprek kan hebben met pa, voelt ze zich niet serieus genomen. Muur is misschien niet het juiste woord, want daar kan je nog om heen lopen. Bunker is een betere omschrijving.

Daarnaast denken de meeste mannen dat ze perfect zijn. Dus in andermans mening zijn ze sowieso niet echt in geïnteresseerd. Dan komt er een discussie die nooit zal eindigen. Naar vrouwen toe is dit nog erger, want die worden als mindere gezien. De mening van een meisje telt nog minder mee, want het is ook "maar een kind." Lees je dit als man of vader zijnde en je bent nu boos op me omdat jij niet zo bent, dan sta je waarschijnlijk aan de goede kant. Ik zeg ook niet iedere man. Maar ga toch nadenken of je dingen kan verbeteren. Jouw houding bepaalt of je kinderen het juiste zelfvertrouwen hebben. Manlijkheid behoort daar niet toe. Ik heb daar heel veel informatie over.

Dus bij veel / de meeste mannen is het onmogelijk dat hij openstaat voor de tegenstrijdige opvatting van zijn dochter. Een echt gesprek is dan al onmogelijk. Dus pa heeft altijd gelijk en zij nooit in de meest strikte vorm. Dus daardoor gaat zij (nog) meer aan haar mening, dus haarzelf twijfelen. Dit kan later gaan leiden naar depressiviteit. Want het gevoel van niet serieus genomen worden, maar het wel willen, is de weg naar depressiviteit. Pa heeft hier een grote invloed op; misschien wel de grootste. Daarom zoeken  vrouwen naar een sterke man die luistert en belangstelling toont. Is ma de baas thuis, dan ligt het anders. Dan heeft zij de meeste invloed op iemands zelfvertrouwen.

Erkenning krijgen van anderen is lastig

Ik zal een lijstje geven waarom het zo moeilijk is:

  • Veel mensen begrijpen bepaalde dingen niet.
  • Veel mensen hebben geen interesse in andere mensen of andermans problemen, want men worstelt met de eigen problemen.
  • Anderen serieus nemen is lastig voor veel mensen. "Ik word niet serieus genomen door anderen, dus waarom zal ik anderen wel serieus nemen."
  • Mannen / jongens zijn niet goed in luisteren naar vrouwen / meisjes. De gevoelige hoek zit vaak op slot. Dus ook bij ouders.
  • Mannen / jongens voelen zich vaak boven de vrouwelijke medemens staan en daardoor is serieusneming door hun meestal uit manlijk principe niet toegestaan.
  • Niet iedereen die jou wel waardeert, telt misschien mee om je eigenwaarde op te krikken. Het jonge buurmeisje, de aardige buurvrouw, de vriendelijke verkoper, de speelse hond. Het telt mee en het geeft je een beter gevoel, maar vermoedelijk zijn hun persoonswaarden niet sterk genoeg. Maar vergeet niet, het jonge kind waardeert je gezelschap wel.  Maar denk er wel om, niet iedereen die aardig tegen je is, is oprecht (verkoper, versieren).

Helaas moet ik dus zeggen dat de meeste niet serieusneming van de manlijke kant komt. En dit is nou juist de kant waar de vrouwelijke medemens zelfbevestiging zoekt. Vrouwen kijken vaak op tegen de zelfbewuste houding van mannen (idem voor de jongeren). Zij zouden de dames en meisjes meer zelfvertrouwen kunnen geven, maar dit kunnen / willen ze niet, want dit is niet manlijk. Ze willen de dames juist onder de duim houden. Om nog wat olie op het vuur te gooien, veel mannen zijn redelijk bang voor vrouwen, want vrouwen zouden veel mannen onder de tafel kletsen als ze openlijk zouden durven te zijn. Dus een sociale discussie en niet wie de beste voetballer is. Ik denk dat nu een deel van mijn lezers hard lacht door herkenning en een ander deel niet zo positief over mij denkt. Maar de problemen moeten op tafel, zodat ze kunnen verdwijnen. Maar ik vermoed dat nu het andere deel gaat afhaken als ze al niet gedaan hebben. Als je denkt dat dit er niks mee te maken heeft, heb je het mis. Door een verkeerde houding worden anderen onzeker(der) en bestaat depressie tot de mogelijkheden. Pest men iemand (extreme manier om iemand niet serieus te nemen), dan heeft diegene invloed op iemands zelfvertrouwen en de weg naar depressie. Daarom ben ik zo hard. Als iemand na het lezen van het hele artikel denkt er iets aan te hebben, of dat een pestkop gaat inzien dat hij meer schade aanricht dan hij of zij dacht, heb ik een doel bereikt.

Wat heeft invloed op depressie

Zelftwijfel kan leiden naar depressiviteit, dus daarom heb ik het vaak over zelftwijfel, onzekerheid en zelfvertrouwen. Zelftwijfel hoeft dus niet te leiden naar depressiviteit, maar er is een hele grote kans, want men is er vatbaar voor. Iemand die stevig in zijn of haar schoenen staat, gaat niet denken "Tel ik wel mee?", want daar is er te veel zelfvertrouwen voor. Deze persoon gaat boos worden op degenen die hem of haar niet serieus nemen. Meestal veroorzaakt door mannen en jongens.

Daarom zijn sterkere depressieven vaak onvriendelijker naar anderen, want men beseft dat de anderen de oorzaak zijn. "Het ligt aan hun."  Daarom soms de vijandige blik. Waarschijnlijk vijandiger naar mannetjes. Bij onjuiste behandeling worden sterke depressieven boos of bozer.

Onzekere depressieven wijten het dus aan zichzelf. Ze zijn aan het vechten met hun eigenwaarde. Omdat ze niet voldoende in zichzelf vertrouwen, moet het van anderen gaan komen hopen ze. Maar dit valt in de praktijk erg tegen. Hun gevecht zit tussen opgeven en het maar weer eens proberen. Bij de onzekere depressieven zie je vaak een terneergeslagen blik. Ze zijn vaak niet eens boos, want ze hebben niemand op wie ze boos kunnen zijn, want "het ligt aan mij." Bij onjuiste behandeling worden onzekere depressieven nog onzekerder.

Is de eigenwaarde niet goed, dan gaat men meer wankelen bij vervelende ervaringen van anderen. Een onzeker meisje of vrouw die weer eens ervaart dat ze alleen maar goed is voor sex, gaat nog meer aan zichzelf twijfelen of ze eigenlijk wel meetelt als persoon. Denk goed na over deze zin, want in deze hoek zitten heel veel problemen. Als zij te vaak deze bevestiging krijgt, gaat de onzekerheid groter worden. Veel vrouwelijke personen gaan daarom niet (meer) naar bepaalde uitgaansgelegenheden om dit soort ervaringen te vermijden.

Respect is gekoppeld aan eigenwaarde. Iemand die niet serieus genomen wordt (geen respect) voelt eigenwaarde aantasting. Is er al twijfel, dan wordt hij erger. Is er weinig zelftwijfel dan heeft niet serieusneming maar weinig invloed.

Hoe iemand serieus te nemen

Dit voor degenen, inclusief ouders, die te maken hebben met depressieve en onzekere mensen, dus ook kinderen.

  • Luisteren. Dit is ongeveer de hoogste vorm van respect voor iemand hebben. Dit is niet hetzelfde als zeggen: "Ik respecteer je." Dit zijn alleen woorden. Luisteren veroorzaakt een gevoel (!) van respect. En dit is wat anders dan alleen woorden. Als je iemand respecteert, hoef je dat niet eens te zeggen, want de ander voelt de respect. Maar niks anders doen dan luisteren, dus alsjeblieft niet op je mobiel gaan zitten. Als je het wel doet gaat de ander denken: "De mobiel is blijkbaar belangrijker dan mij." De beste reactie is: "Ik zal hem even uitzetten, want nu praat ik met jou" en dit zal de ander raken. Ik praat ook niet met iemand die (af en toe) op zijn mobiel bezig is. Ik kan zo weglopen. Het is onbeleefd van de ander, want je neemt mij niet serieus. Ik wil niet praten met iemand die mij niet serieus neemt. Zijn of haar gedachten zitten bij de mobiel. Na het verzenden, gaat men lopen te denken van wat zal er voor een reactie komen.  
  • Vragen stellen. Heeft met bovenstaande te maken. Het is een gevolg van luisteren. Het is iemand serieus nemen. Het is interesse tonen. En zo leer je de ander kennen.
  • Mening vragen.
  • Nogmaals: Luisteren.
  • Hun hulp vragen.
  • Waardering laten blijken.
  • Diegene ook uitnodigen.
  • En nog een keer: Luisteren.

Hoe kom je uit een depressie?

Je moet anders gaan leren denken. Hieronder veel dingen waar je wat aan zou kunnen hebben.

  • Als iemand je onderbreekt, wil het niet zeggen dat jij niet belangrijk bent, maar dat de ander onbeleefd is. Als jij in gesprek bent met iemand die niet echt iets interessants zegt, dan luister je toch. Dit is beleefdheid / fatsoen of hoe je ook wil noemen. Dus als iemand jou onderbreekt, is de ander onbeleefd. Zo moet je het zien. Dus in plaats van meer aan jezelf te gaan twijfelen, moet je een beetje boos gaan worden, want die ander zit fout. "Waarom onderbreek je me telkens? Als je niet wilt luisteren, moet je het zeggen, dan loop ik weg." Of: "Ik vind het onbeleefd dat je me telkens onderbreekt." Misschien durf je dit niet te zeggen op dat moment (maar kun je leren), maar als je er later of nadenkt moet je toch tot deze conclusie gaan komen: "Ja, hij of zij zat fout. Het was gewoon onbeleefd. De volgende keer …….."
  • Iemand komt zijn afspraak niet na. IDEM. Met idem bedoel ik terug gaan reageren bij onjuistheden en niet de fout bij jezelf gaan zoeken. Heet assertief zijn.
  • Iemand belt je niet terug. IDEM. Of diegene volledig gaan negeren.
  • Iemand lacht je uit. IDEM. Dit hoort niet, want het is kwetsend. Lachen om iemand is niet hetzelfde als uitlachen. Val je in het water en er zijn geen pijnlijke gevolgen, dan lacht men. Jij waarschijnlijk ook. Dit is normaal.
  • Iemand luister niet naar je. IDEM. Blijft iemand op de mobiel bezig terwijl jij praat, dan is het: "Doei" en loop je weg.

Je zal dus weer in jezelf moeten gaan geloven en dus gaan opkomen voor jezelf. Dus ondanks dat anderen het niet doen. Dat anderen niet in jou geloven, komt niet door jou. Velen begrijpen niet hoe ze dat moeten doen en bijna alle mensen hebben hun eigen problemen. Ook al zie je die niet, ze hebben ze wel. Iemand die veel problemen heeft is eerst bezig zichzelf te helpen. Iemand anders meer zelfvertrouwen geven kan men niet. Iemand die bijvoorbeeld niet naar je luistert, wil eigenlijk dat er naar hem of haar geluisterd wordt, want diegene zoekt ook zelfbevestiging. Men praat om door anderen serieus genomen te worden. Hij of zij zou jou best serieus willen nemen, maar hij of zij zelf gaat voor. Anderen zijn gewoon ronduit onbeschoft. Misschien dat het je lukt met de info van mijn respect krijgen pagina. Maar zelfs dat lukt niet met iedereen.

Nogmaals, als iemand jou niet serieus neemt, ligt dat niet aan jou. Als jij iets niet weet (hoe een raket te bouwen), komt dat niet omdat er iets aan je mankeert, maar doordat je het nooit geleerd hebt. Maar je zou het kunnen gaan leren. Zijn vast wel boeken of video's over. Dus als iemand anders wel een raket kan bouwen, wil dat dus niet zeggen dat jij dom bent of wat je dan ook denkt. Ik kan geen raket bouwen, maar daarom ben ik nog niet dom. Zijn twee verschillende dingen. Idem voor piano spelen en idem voor ………. Zo moet je het gaan zien als jij iets niet kan of weet, wat een ander wel lukt.

Diegene die jou niet serieus neemt, is met zijn eigen eigenwaarde bezig en / of heeft geen manieren. Inderdaad, als je dit met meerdere mensen gebeurt, zou je kunnen gaan denken dat het aan jou ligt. Maar geloof me, het ligt aan al die andere mensen. Zo moet je het zien, want anders blijf je jezelf omlaag praten. Oftewel, iemand die jou niet serieus neemt, doet iets fout. Dit is het probleem. Ga je de ander wel serieus nemen, door te luisteren bijvoorbeeld, dan gaat diegene zich beter voelen. Maar dit staat ook op de respect krijgen pagina.

Hoe je reageert op niet serieusneming wordt dus bepaald van de sterkte van je karakter. Ben je erg onzeker, dan ga je denken dat het aan jou ligt. Sta je wat steviger in je schoenen, dan irriteert het je als iemand je niet serieus neemt. En dit is de juiste reactie, want de ander doet iets fout. Hij of zij neemt namelijk iemand niet serieus. En dit is niet alleen naar jou toe, maar waarschijnlijk naar bijna iedereen. Als hij jou op een vervelende manier voor schut zet, gaat hij zich beter voelen, want hij krijgt de lachers op zijn hand. Dit zijn zielige figuren die niks begrijpen van sociale omgang.

Als je ieder probleem op jezelf gaat betrekken, ga je steeds verder omlaag. Probeer (later) de situatie juist in te schatten. Het beste is direct. Meestal is het dat de ander fout zit en niet jij. Boosheid is meer op zijn plaats dan frustratie naar jezelf.

Als jij goed en correct met iemand omgaat, gaat diegene jou daarom waarderen. Niet onderdanig of slaafs dus. Dus de ander serieus nemen. Begrijp dit goed: diegene gaat jou daardoor waarderen. Dus die persoon vindt het leuk dat jij er bent, praat, speelt, luistert of wat dan ook. Oftewel, die persoon geeft om jou. Omdat je hem of haar serieus neemt. Misschien is diegene niet belangrijk genoeg om jouw eigenwaarde op te krikken, maar toch is er iemand die blij is als jij er bent. Dus dat kleine kind, vindt jou leuk. Diegene geeft dus om jou. Zie dat niet als onbelangrijk. En de ander voelt door jouw houding dat jij om haar of hem geeft. Ja, dus ook dat kleine kind. De meeste mensen hebben onvoldoende serieusneming van anderen. De gedachte "niemand geeft om mij", leeft bij veel meer mensen dan je denkt. Dus dat kleine kind waar jij mee speelt voelt zich ook prettiger door jou. Geniet van die momenten. Twee personen die elkaars gezelschap prettig vinden. Waar je wel rekening mee moet gaan houden, is plakkerigheid. Iemand die te weinig aandacht krijgt, kan plakkerig gaan worden bij goede contacten, omdat diegene nu eindelijk de aandacht krijgt waar zo veel behoefte aan is. Dus altijd om je heen hangen, je vaak bellen en aanverwanten. Dit geldt voor kinderen en volwassenen. Heb je een goed gesprek gehad met iemand die eenzaam is, wees dan niet verbaasd als diegene vaker contact zoekt of dat je die regelmatig "toevallig" gaat tegenkomen. Dit is niet altijd leuk, maar vergeet niet dat deze aandachtzoekerij  gevoed wordt door eenzaamheid. Maar soms zal je ergens een grens moeten trekken.  

Serieus genomen worden, zelfs met mijn respect info op een andere pagina, blijft moeilijk, maar niet onmogelijk. Voor meisjes en vrouwen zal respect krijgen nooit echt makkelijk worden, want de andere sexe heeft hier grote moeite mee. Zo veel mogelijk vermijden is een optie? Andere mensen voor de omgang zoeken? Meer genieten van jezelf? Nogmaals, het probleem ligt niet bij jou. Dit denk je misschien wel, maar je denkt verkeerd. Ook jij bent een waardevol iemand, net zoals iedereen. Als een ander dat niet zo ziet, is dat zijn of haar probleem.

Onzekerheid + niet serieus genomen worden, heeft dus negatieve effecten op de persoon. Dit is bijna onvermijdelijk. Wil je weer omhoog, dan moet je aan twee dingen gaan werken. Ten eerste je onzekerheid (mijn boek kan daar bij helpen) en ten tweede de invloed van niet serieus genomen worden. Als je "bevestigingen van je minderwaardigheid" beter gaat inschatten (de punten hierboven), gaan anderen je niet of minder omlaag duwen. Dus niet meer: "Ik ben het probleem", maar "hij of zij is het probleem." Dit heet: "Opkomen voor jezelf." Dit is je recht, want het is jouw leven. Als jij boos wordt op iemand die jou niet serieus neemt, ben je goed bezig. Want hij of zij is degene die fout bezig is. Want als je gaat denken "het zal wel weer aan mij liggen", ga je de verkeerde kant op. Nogmaals, het ligt dus niet aan jou, maar aan de ander als iemand niet naar je luistert. Luistert niemand in je klas naar je (voornamelijk jongens), dan ligt het aan al die anderen! Niet aan jou! Onderbreekt iemand jou, dan is die ander zondermeer onbeleefd. Iemand met fatsoen onderbreekt iemand niet. Dan reageer je niet denkend van "Ik ben blijkbaar niet interessant", maar je zegt "Mag ik misschien even uitspreken. Ik onderbreek jou toch ook niet." Meestal (dus niet altijd) zal het dan beter gaan. Daarna moet je trots op jezelf zijn. Maak een lijstje met wat je zou kunnen zeggen als iemand je onderbreekt en zeg zoiets direct zonder er over na te denken. Een stukje naar boven staan al wat mogelijkheden.

Iemand die onzeker is, is meestal niet sterk genoeg om boos te worden op degene die een verkeerde houding heeft, zoals niet luisteren. Waarschijnlijk wel weer als diegene er niet bij is. Zoals later gefrustreerd op de slaapkamer zitten (te huilen). Die boosheid op zich is goed, want op dat moment is men terecht boos op de ander en ziet men het probleem niet bij zichzelf zitten. Nog beter is om (de volgende keer) je mening op rustige manier naar voren te brengen. "Waarom luister je niet naar me." Dit is een soort tegenaanval. De ander zal dan waarschijnlijk een beetje schrikken, want nu onderbreek je hem of soms haar. Grote kans dat die zich zal beteren. Ben je later op jezelf, dan mag je het "Yes" gebaar gebruiken, want dat heb je verdient. Je bent opgekomen voor jezelf. Geloof me, dit soort dingen gaat invloed hebben op je depressiviteit. Die wordt dan minder. Het probleem van niet serieus genomen worden ligt bij de ander. Een fatsoenlijk mens doet dat namelijk wel. Dus iemand die het niet doet is niet fatsoenlijk. Uiteraard moet je doorgaan op die manier. Dus verkeerde dingen van anderen verplaatsen naar hun en niet (weer) jezelf omlaag gaan denken. Want: Je moet omhoog.

Dus neem kinderen ook serieus. Die hebben dezelfde gevoelens als iedereen. Dus praten, luisteren, reageren, vragen stellen. Dit is het beste "medicijn" ter voorkoming van onzekerheid en de latere kans op depressiviteit.

Als denkt dat je niet meetelt, komt dat doordat je dit door anderen bent gaan denken. Je bent niet minderwaardig; je bent het gaan denken. Hier moet je tegen ingaan, anders ga je het niet redden. Maar besef wel, de meesten beseffen niet wat ze bij iemand kunnen aanrichten door verkeerde omgang. Dus ook ouders. Bij ouders is het bijna nooit opzet. Maar onwetendheid. Veel ouders proberen om overwicht op de kinderen te hebben (wat op zich goed is), maar ouders zien tegenspraak van een kind te vaak als proberen om de baas te gaan worden. Wat lang niet altijd het geval is. Kinderen groeien naar zelfstandigheid en daardoor gaan veel ouders zich bedreigd voelen. Maar kinderen moeten een eigen mening gaan krijgen want ze zijn onderweg naar volwassen zelfstandigheid. Ouders die de baas thuis zijn en kinderen die een eigen mening hebben, moet samen kunnen gaan. Als je als ouder accepteert dat je kind een andere mening heeft dan jij, zonder dat kinderen het stuur thuis gaan overnemen, ben je een goede ouder.

Zie niet iedereen als je vijand, maar als mensen die bepaalde dingen niet begrijpen / aanvoelen. Voor een deel zou je dit kunnen veranderen met bijvoorbeeld: "Wist je dat je me hier heel erg mee kwetst." Het beter soort mensen zal hier van schrikken en zich verbeteren. Dus onwetendheid zoals ik net zei. Jij maakt ze wetend. Rare zin, maar je begrijpt me wel denk ik. Probeer het eens uit en let op de reacties. Dit is een methode om je onzekerheid en depressie te verminderen, want men gaat voorzichtiger met je worden, want men gaat nu beseffen dat dingen jou kwetsen. Wat ze misschien nooit beseft hebben. En elke kwetsing die je niet ontvangt, hoef je niet te verwerken.

Als je het aandurft, confronteer degenen die jou regelmatig kwetsen / niet serieus nemen (is bijna hetzelfde). Inclusief ouders. Zeg dingen als: "Waarom luister je nooit naar me?" "Waarom onderbreek je me aldoor?" "Tel ik niet mee?" "Ben ik niet belangrijk voor je?" Daar zal men van schrikken en waarschijnlijk zeggen dat ze je wel waarderen. Misschien is dit voldoende. Doet men het later weer, dan zeg je: "Zie je wel je doet het weer. Je luistert weer niet naar me." Blijf dit doen tot het verbetert. Ze gaan voorzichtiger met je worden, want bijna geen enkele ouder wil horen dat ze hun kind niet serieus nemen. Voeg wat boosheid toe als het er nog niet is. Zo kom je op voor jezelf.

Als je gedachtes hebt van "Ik ben niet belangrijk", dan is die gedachte er. Heb het nu even niet over de oorzaak. Op andere plaatsen hier leg ik dat uit. Maar als je gedachten hebt dat je niet belangrijk bent, moet je er rekening mee houden dat als je jezelf aan het herstellen gaat, deze gedachtes terug kunnen komen. Is je zelfvertrouwen een stuk verbeterd door er aan te werken, dan kan bij tegenslag "Ik ben niet belangrijk", weer terug komen. Wees hier op alert. Bij tegenslag bedoel ik dus weer eens een vervelende reactie van iemand anders. Relatie verbroken bijvoorbeeld. Ga tegen deze gedachten in. Anders ga je weer omlaag. Analyseer de ervaring. Meestal ligt het aan de ander. Wordt (lichtelijk) boos op de ander, in plaats van de fout bij jou te zoeken. Voor vrouwelijke personen: veel manlijke personen zijn niet prettig. Meestal ligt het dus niet aan jou. Is dat zo en je hebt nog kleding van hem bij de hand, zoek dan een schaar en leef je uit. Ga dus niet direct denken dat jij het probleem bent. Wat ook zou kunnen helpen, is deze pagina opnieuw lezen om je gedachten weer op de juiste rails te krijgen.

Er zijn zeer veel mensen die met zichzelf worstelen. Veel meer dan je denkt. Maar meestal is het niet zichtbaar en zwijgt men er over, "want men wil anderen niet tot last zijn." Of men is bang om gekwetst te worden. Een goede vriend of vriendin zal hier goed mee omgaan. Ook veel ouders kunnen hun houding verbeteren als ze beseffen dat je in de knoei met jezelf zit. "De dokter heeft gezegd dat ik depressief ben", of "Ik ben depressief", of "Ik heb geen zin meer aan het leven", zal de meeste ouders flink laten schrikken. Als ze vragen hoe dat komt, zal: "Omdat ik me door niemand gewaardeerd voel. Ook niet door jullie," een behoorlijke impact hebben. Goede ouders zullen dan van slag zijn. Op dat moment kun je de dingen die je dwars zitten, naar voren brengen, want nu heb je hun volledige aandacht. Vanuit daar kan een betere verstandhouding opgebouwd worden. Dan pas kunnen ouders gaan beseffen hoe hun houding bij jou overkomt. Niet naar je luisteren is vaak een probleem voor ouders. Zeg dat dan gewoon.

Je moet gaan inzien dat je aan jezelf twijfelt omdat je dit "ervaart" via anderen. Ervaart staat tussen aanhalingstekens omdat je dit denkt. Nogmaals, als iemand niet naar je luistert, is dat niet (!) omdat je minderwaardig bent, maar omdat de ander geen manieren heeft. Dus als je denkt: "Ja, door Piet of Truus ga ik me slechter voelen", dan is dit een startpunt. Dan ga je de oorzaak van je slechter voelen, verschuiven naar anderen, in plaats van naar  jezelf. Zij veroorzaken dit gevoel namelijk.

Vermijd de verkeerde personen zo veel mogelijk, want deze blijven jou rotgevoelen geven. Of ga in de tegenaanval ("Heb je iets tegen mij?") of laat weten hoe het overkomt ("Weet je dat je me hier heel erg mee kwetst?"). Ben je op jezelf, ga dan de dingen opschrijven die je zou willen zeggen bij volgende vervelende ervaringen. Als je iets van een dagboek hebt, schrijf dan niet alleen de vervelende ervaringen op, maar probeer het iedere keer af te sluiten met: "De volgende keer, ….." Of "Morgen ga ik gelijk ………." Gebeurt het vervelende weer, denk dan niet te veel na en zeg direct wat je wilt zeggen. Als je gaat denken, ga je twijfelen. Maar heb kritiek op de vervelende ervaring ("Waarom zeg je …"); niet op de persoon ("Je bent een ….."). Een volgende keer zal je dan minder snel aangevallen worden, want nu heb je laten zien dat je tanden hebt. Het zijn de onzekeren die meestal aangevallen worden. Iemand die mondig is of weerwoord geeft, zal men vaak met rust laten. Ja, het zijn helden die dat doen.

Als je zegt dat iets je kwetst, zouden de betere gevoelens van de ander naar boven kunnen komen ("Dat was niet mijn bedoeling.").

Wees voorzichtige met verkeerde conclusies te trekken. Als onbekenden aan het lachen zijn, is de kans zeeeeer groot dat het niet over jou gaat.

Sporten zou een uitlaadklep kunnen zijn. Lichamelijke inspanning bouwt stress af. Sport geneest geen depressie of herstelt onzekerheid, maar het kan een hele goede aanvulling zijn bij de weg naar boven.

Voeding idem. Goede voeding geeft je een beter gevoel dan verkeerd eten. Maar ook als aanvulling. Het is dus geen complete oplossing tegen depressie, zoals sommigen beweren. Veel toegevoegde suiker, verstoort je energiebalans (je gaat op en neer).

Denk na over je toekomst. Maar het is niet makkelijk om een soort doel in je leven te vinden. Dit ligt niet aan jou, want het doel in het leven bestaat niet. Anderen vinden het ook niet. Of denk je dat al die mensen die iedere dag in de file staan, op weg zijn naar hun doel in het leven.  

Wees je bewust van je vorderingen. Schrijf ze op. Is een goede naslag voor later. "Toen zat ik daar, maar nu zit ik hier." Of "Dit is nu geen probleem meer." Of "Kan nu wel goed met Piet opschieten." Of "Volgens mij lach ik nu veel meer." Beter slapen is ook een vordering, die weer leidt tot een beter gevoel.

Dus als anderen weinig vertrouwen in je hebben, wil dat nog niet zeggen dat jij het dan maar ook moet gaan doen. Het is jouw leven en van niemand anders. Dus ga weer / meer in jezelf vertrouwen.

Je moet dus ook aan de gang gaan met weer / meer in jezelf te gaan geloven. Je twijfelt aan jezelf door anderen. De basis ligt thuis; andere mensen kunnen dit versterken. Als je hier over gaat nadenken en je ziet dit in, kun je er aan gaan werken. "Omdat anderen aan mij twijfelen, hoef ik dat nog niet te doen."

Als je de dingen herkent die ik hier gezegd heb, wil dat zeggen ik dingen begrijp. Maar ik ken jou helemaal niet. Waar of niet? Dat wil dus zeggen dat je niet de enige bent die hiermee worstelt. Dus de gedachte: "Alleen ik ben minderwaardig / Alleen ik tel niet mee", klopt dus niet. Je bent dus niet minderwaardig en je bent niet de enige die zo (verkeerd) denkt. Er zijn 1 miljoen mensen in Nederland die depressief zijn. Nog veel meer worstelen ook met hun eigenwaarde. De meesten van hun denken soms / vaak dat ze niet meetellen, want anders wordt men niet depressief. Ga hier ook maar eens over nadenken.

Nawoord

Dit is dus depressie: Zoeken naar serieusneming, maar zelfs na heel lang zoeken, het nog steeds niet gevonden hebben. Het is dus opgebouwde frustratie die nergens heen kan. Afreageren kan niet, want men kan dit niet afreageren op iemand. Als men aan zichzelf twijfelt, kan men moeilijk boos op zichzelf gaan worden. Als mannen of jongens je niet serieus nemen, sta je bijna machteloos. Zoek meer contact met de onzekeren. Die zijn vaak een stuk aardiger. Verliefd op hun zal je niet gauw worden, maar je wordt niet of veel minder gekwetst.

Ben je tot hier gekomen en heb je alles gelezen, dan heb je veel om over na te denken. Ga dat dan ook doen, want denken leidt tot vooruitgang. Ben je zelf depressief, of wil je iemand helpen die het is of wil je voorkomen dat je kinderen hier mee te maken krijgen, ga er dan mee aan de gang. Je hebt nu genoeg informatie. Er kan veel verbeterd worden, maar alleen willen is niet genoeg. Je moet het ook gaan doen.

Nogmaals, deze uitleg over depressiviteit staat niet in mijn boek, want toen wist ik het nog niet. Maar wel alles wat er mee te maken heeft, vooral de onzekerheid en de juiste opvoeding.

Ga je hier mee aan de gang en ga je vooruit, deel het op social media als je daar geen probleem mee hebt. Er zijn velen die hiermee worstelen en daardoor een minder goed leven hebben dan mogelijk is. Of start ergens een discussie hier over. Kan zeer verhelderend werken.

Mocht je ooit delen van deze tekst ergens anders tegen komen, dan is dit gekopieerd van mijn site. Dit is het hele en originele artikel over depressiviteit, geschreven door mij, Leo Krans.

Wil je aanvullende informatie: